Tradities saai? Niet in Engeland! Hier de leukste tradities op een rijtje…

Het Verenigd Koninkrijk wordt gezien als een land van tradities. Of dit nu terecht is of onterecht, na wat onderzoek blijkt toch dat het land best een aantal bijzondere en soms ook wonderlijke tradities heeft. We zullen er een aantal de revue laten passeren.

Swan upping

Een van de voorrechten van het koninklijk huis is dat alle zwanen in het Verenigd Koninkrijk toebehoren aan de koningin. Het koningshuis kan wel besluiten om het eigendom over te dragen aan een andere partij. In het verleden leidde dit ertoe dat er heel veel verschillende eigenaren waren van het koninklijke gevogelte. Om de eigenaar te herkennen, werd er een merkteken aangebracht op de snavel van de zwaan. Er waren vroeger zoveel verschillende eigenaren dat er nog steeds boeken bestaan met overzichten van deze verschillende swan marks. Gelukkig werd dit gebruik uiteindelijk bestempeld als dierenmishandeling en gestopt. Maar wat nog wel tot op de dag van vandaag bestaat, is het tellen van de zwanen op de rivier de Thames. Een ceremonie genaamd swan upping. Eens per jaar wordt gekeken hoeveel nieuwe zwanen erbij zijn gekomen, en deze zijn dan automatisch het eigendom van de koningin. De ceremonie wordt druk bezocht, zeker als het mooi weer is, en gaat tegenwoordig ook gepaard met een aantal andere evenementen. Het mooie is dat deze traditie daarnaast ook nog eens is uitgegroeid tot een stukje bescherming van de wilde dieren in de stad Londen.

Cheese-rolling in Cotswolds

De Cooper’s Hill Cheese-Rolling and Wake zoals het evenement officieel heet, vindt jaarlijks plaats in de Cotswoldsin het graafschap Gloucestershire. Vanaf de inmiddels befaamde heuvel, worden de ronde kazen van een helling van bijna 45 graden geduwd. Met een vertraging van een seconde mogen de deelnemers achter de kazen aanrennen om te proberen de kaas te vangen. In de praktijk lukt dit nooit omdat de kazen soms wel een snelheid van 112 kilometer per uur kunnen bereiken, en ze dus een seconde voorsprong hebben. Ik denk dan ook niet dat er iemand onderaan de heuvel staat om de kazen op te vangen. Omdat de populariteit steeds verder toenam, gebeurden er ook meer ongelukken met letsel tot gevolg. Er is in 2010 besloten om te stoppen met het evenement. De populariteit is echter zo groot dat er toch nog steeds onofficiële wedstrijden worden gehouden. Met alle gevolgen van dien.

The Weighing of the Mayor

In de stad High Wycombe in het graafschap Buckinghamshire nemen ze de verantwoordelijkheden van de burgemeester erg serieus. Het is er tot op de dag van vandaag traditie dat elke nieuwe burgemeester aan het begin en aan het eind van zijn of haar ambtsperiode wordt gewogen. Als blijkt dat de burgemeester is aangekomen, dan wordt verondersteld dat dit ten koste is gegaan van het geld van de belastingbetaler. Het weegapparaat dat nu nog steeds in gebruik is, stamt al uit de 19e eeuw. De burgemeester geniet nog wel enige privacy, want het daadwerkelijke gewicht wordt niet genoemd. De stadsomroeper roept bij het ‘uitwegen’ alleen maar: “En geen gram meer!” als de burgemeester niet is aangekomen. Heeft de beste man of vrouw toch te veel gesnoept dan wordt er verklaard: “En nog een beetje meer”. Het resultaat is dat de burgemeester onder luid boegeroep het toneel mag verlaten. In de voorbije jaren ging dit ook nog gepaard met het gooien van rotte tomaten en verrot fruit. Bij elke ambtswisseling is er dan ook veel belangstelling door de inwoners van de stad.

Worm charming

In het dorpje Blackawton in het graafschap Devonvindt misschien wel een van de meest bizarre tradities van dit lijstje plaats. Bij dit internationale(!) festival worden de deelnemers uitgedaagd om uit hun toegewezen stukje grond zoveel mogelijk wormen tevoorschijn te toveren. In het verleden was dit namelijk nog een echt ambacht, met als doel de vissers te voorzien van genoeg levend aas om hun werk te kunnen uitvoeren. Bij de wedstrijd gelden natuurlijk regels. Elk team krijgt een stuk grond toegewezen van negen vierkante meter. Een team bestaat uit drie personen: de worm charmer, de collecterer en de counter. Oftewel de bezweerder, de verzamelaar en de teller. De wormen mogen alleen worden opgeroepen door de grond voorzichtig te manipuleren, bijvoorbeeld door erop te stampen of kloppen. Het is niet toegestaan om te porren of te graven. Ook is het gebruik van andere middelen, zoals azijn op de grond gieten, verboden. Na de telling moeten alle wormen weer veilig teruggezet worden in de grond. Na een worming-up van 5 minuten gaat de wedstrijdtijd in. Er mag 15 minuten lang geprobeerd worden om zoveel mogelijk wormen te bezweren. Het huidige wereldrecord stamt uit 2009 en is in handen van de toen 10-jarige Sophie Smith uit het Engelse Willaston die maar liefst 567 wormen wist te lokken uit haar stukje grond. Je zult ze maar weer allemaal terug moeten stoppen.

Jazeker, de Engelsen zijn toch wel echt van de tradities… Het gaat dan bepaald niet om de standaard cup of tea. De reden dat dit soort tradities tot op de dag van vandaag nog bestaan, heeft waarschijnlijk te maken met een stukje gemeenschapszin en de behoefte om samen te zijn. Eigenlijk is het in elk land in de westerse wereld merkbaar dat we steeds individualistischer worden. Dat geldt ook voor Engeland. Toch willen we elkaar niet helemaal uit het oog verliezen. De Engelsen hebben hun geschiedenis en tradities misschien wat beter vast weten te houden, maar in Nederland hebben we ook onze traditionele markten en onze ‘nachten van…’.  Uiteindelijk draait het om hetzelfde, namelijk om als samenleving en gemeenschap iets doen waar we met zijn allen erg blij van worden. En zo hoort het ook.