Anna Magnani werd en wordt vaak geprezen als de ‘echtste’ actrice ooit, omdat ze met haar rollen rauwe emoties en pure menselijkheid wist over te brengen op haar publiek. Haar natuurlijke manier van acteren en sterke uitstraling waren een frisse wind waarmee ze de Italiaanse cinema voorgoed veranderde. Ze is een onvergetelijk symbool van het neorealisme.
Anna Magnani, de vrouw achter de legende
Anna werd geboren in 1908 in Rome. Ze kende haar vader niet, en haar moeder verliet haar toen ze nog jong was. Ze groeide op in armoede bij haar grootmoeder en begon haar carrière als zangeres in cabarets en nachtclubs. Magnani debuteerde in 1928 in de film Scampolo. Haar grote doorbraak als actrice kwam echter pas in 1945 met Roma, città aperta, waarin ze de rol van Pina speelde. Deze film is een van de bekendste uit het Italiaanse neorealisme en maakte haar beroemd in Italië én daarbuiten. De legendarische filmster stond bekend om haar intense, fysieke manier van acteren en haar vermogen om emoties puur en ongefilterd over te brengen. Ze speelde vaak volksvrouwen, zoals moeders, weduwen of prostituees die worstelden met sociale en persoonlijke problemen.
De bekendheid van de filmdiva groeide wereldwijd dankzij films als Bellissima (1954) en Mamma Roma (1962). In 1956 won ze de Oscar voor Beste Actrice voor haar rol in The Rose Tattoo. Daarmee was ze de eerste Italiaanse actrice die deze belangrijke prijs in de wacht sleepte. Ze werd geroemd om haar pure en eerlijke manier van acteren, wat haar een grote ster maakte in de filmwereld. Haar sterke, natuurlijke uitstraling leverde haar veel bewondering op. Ze vond dat Hollywoodactrices te veel bezig waren met schoonheidsidealen en omarmde juist haar leeftijd en uiterlijk. Zo zei ze ooit: ‘Laat mijn rimpels met rust, ik heb er te lang over gedaan om ze te verdienen.’
Het Italiaanse neorealisme
Magnani was het gezicht van het neorealisme, een filmstroming die de rauwe werkelijkheid van het leven in Italië na de Tweede Wereldoorlog vastlegde. Terwijl het land probeerde te herstellen van de fascistische dictatuur van Mussolini, bracht het neorealisme een nieuwe, eerlijke kijk op het leven van gewone mensen. De films toonden de armoede, de sociale strijd en het harde leven van de arbeidersklasse in een tijd waarin gezinnen hun bestaan weer moesten opbouwen na de verwoestingen van de oorlog. Het Italiaanse neorealisme brak radicaal met de opgelegde, idealistische en geromantiseerde films van het fascistische tijdperk. In plaats daarvan werd gekozen voor een rauwe en eerlijke weergave van het echte leven, vol dagelijkse strijd en menselijke veerkracht. De Rooms-Katholieke Kerk, die vasthield aan de traditionele normen en waarden van de samenleving, voelde zich vaak bedreigd door deze beweging. Neorealistische films zetten namelijk vraagtekens bij de autoriteit van traditionele instituten. Ze lieten een veranderende maatschappij zien waarin menselijke verhalen centraal stonden, ongeacht de ongemakkelijke waarheden die ze daarmee onthulden. De actrice veroverde met haar krachtige persoonlijkheid een plaats op het scherm, maar speelde ook een symbolische rol in de culturele verandering van Italië na de oorlog.
Een stormachtige romance
Magnani’s privéleven was echter allesbehalve rustig. Ze had een stormachtige relatie met regisseur Roberto Rossellini, die ze ontmoette tijdens de opnames van Roma, città aperta. Hun liefde was intens en inspireerde Rossellini tot meesterwerken zoals L’Amore (1948), een film die hij speciaal voor zijn geliefde Anna maakte en waarin haar indrukwekkende acteertalent volledig tot zijn recht kwam. De relatie kreeg een abrupt einde toen de regisseur tijdens het filmen van Stromboli (1950) verliefd werd op de Zweedse actrice Ingrid Bergman. Hun affaire zorgde wereldwijd voor opschudding. In dezelfde periode werkte Magnani aan Vulcano (1950), een film die werd opgenomen op het eiland Salina, terwijl Stromboli op het naburige eiland Stromboli werd gefilmd. Anna zorgde ervoor dat Vulcano eerder in de bioscopen werd uitgebracht dan Stromboli, en hoewel dit vaak wordt gezien als een reactie op de affaire van Rossellini en Bergman, is het niet zeker of dit daadwerkelijk zo was. De rivaliteit tussen de twee actrices speelde niet alleen op persoonlijk vlak; het betrof ook een groot contrast in acteerstijl. Tegenover Magnani’s rauwe, intense manier van acteren stond de gestileerdere, meer ingetogen Hollywood-charme van Bergman. Ondanks de persoonlijke en professionele spanningen bleef Anna een symbool van authenticiteit in de filmwereld. En hoewel haar relatie met Rossellini moeizaam was, beschouwde ze hem toch als de ‘grootste regisseur voor wie ze ooit had gewerkt.’
Iconische rollen in Roma, città aperta en Vulcano
Twee legendarische films uit de Italiaanse cinema waarin Anna Magnani speelt, zijn Roma, città aperta en Vulcano. Beide films waren belangrijk voor de opkomst van het Italiaanse neorealisme, en Anna’s rol in deze films heeft haar als actrice onvergetelijk gemaakt. Roma, città aperta wordt beschouwd als een van de invloedrijkste films in de moderne cinema. Gemaakt in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en het fascistische regime, wilde regisseur Roberto Rossellini het harde leven tijdens de oorlog eerlijk laten zien. De film gaat over de strijd van gewone mensen, zoals de verzetsstrijders en de vrouwen die hun gezinnen wilden beschermen. Magnani schittert met haar intense en emotionele acteerwerk als Pina, een moeder wier tragische lot een van de meest aangrijpende momenten in de film is. Vulcano, geregisseerd door William Dieterle, is een indrukwekkende film waarin de charismatische actrice de rol van Maddalena Natoli speelt, een krachtige vrouw die verbannen wordt en terugkeert naar haar geboorte-eiland, waar ze haar familie moet beschermen tegen de avances van een diepzeeduiker.
De erfenis van Anna Magnani leeft voort
In 1973 overleed deze beroemde Italiaanse filmdiva, en haar begrafenis werd een indrukwekkend moment in Rome. Het was zo druk tijdens haar uitvaart dat een voorbijganger vroeg of de paus was overleden. Hij kreeg als antwoord: ‘Nee, nog veel belangrijker: Anna Magnani.’ Haar overlijden werd gezien als een groot verlies voor de Italiaanse cultuur, maar haar invloed op de filmwereld leeft voort. Ze blijft een icoon, niet alleen vanwege haar acteerwerk, maar ook vanwege haar strijd tegen het traditionele schoonheidsideaal en haar representatie van de echte, ongefilterde vrouw.
In 2025 komt er een film uit over het leven van deze bijzondere vrouw, getiteld Anna. De film zal zich richten op een belangrijke periode in haar leven, van het einde van de jaren vijftig tot het begin van de jaren zestig. Het was een tijd waarin ze twee belangrijke rollen in haar leven combineerde: haar rol in de film Mamma Roma en haar rol als alleenstaande moeder van haar zoon, Luca Magnani. Regisseur Alessio Cremonini en Anna’s kleindochter Olivia werken samen om een authentiek beeld van de actrice te schetsen. Ze willen in deze film haar impact op de filmwereld vastleggen en laten zien hoe vrouwen in films werden afgebeeld. Ze was de eerste actrice die benaderbaar was voor haar fans en echt tussen de mensen stond. Anna belooft een film te worden die Magnani’s vrije geest en invloed op de cinema eer aan doet.